Capil ka isi

Titian panjang haur gading

Tumatan Wikipidia Banjar, kindai pangatahuan

Kasalahan éksprési: Operator < kada diduga

jembatan

Di sabuah kampung Halus di Amuntai, tepatnya di Haur Gading, ada titian nang panjang dibangun dari kayu ulin. Urang kampung manyambatnya “Titian Panjang Haur Gading.” Titian itu manghubungkan dua kampung nang dipisahakan oleh rawa lawan sungai halus. Dulu, titian itu kada cuma jembatan, tapi jadi saksi bisu kahidupan urang Banjar nang sederhana, rukun, gasan gotong royong.

ujar katanya orang bahari, titian itu dulu dibangun oleh Haji Gading, di sabuah tokoh kampung nang dikenal dermawan jua bijak. Maksudnya Haji Gading, supaya urang kampung bisa gampang ka ladang, ka pasar, jua ka Langgar tanpa harus mamutar jauh. Waktu Dahulu tu, banyak jua nang ragu, karena

Maka dimulailah kerja barataan urang kampung. Ada nang menebang kayu ulin di hutan, ada nang manyusun papan, ada nang mamancang di lumpur rawa. Pekerjaan itu makan waktu lama bulanan jua ,tapi kada ada nang manyarah. Saban sore, budak-budak bawaakan banyu minum, bini-bini masakakan wadai gasan nang bekerja.

Sampai akhirnya titian itu jadi, panjangnya sampai-sampai urang kampung manyebut:rawa di situ dalam, saban pasang banjir. Tapi ujar Haji Gading dengan mantap nya beliau bepander:

“Mun niat tu sudah ikhlas karena Allah, kayu pasti kuat, tangan pasti Hampul”

“Lain di kampung, lain di pasar, tapi masih di atas satu titian!”

Sejak itu, titian jadi lambang rukun, kompak, lawan gotong royong urang Haur Gading. Tiap tahun, bila ada kayu lapuk, barataan turun tangan mamakai baru. Kada peduli hujan atawa panas karena bagi mereka, tanpa titian, kada ada jalan.

Tapi makin hari, titian itu mulai sepi. Jalan aspal sudah masuk kampung, perahu motor sudah mengganti rakit, anak-anak muda lebih suka liwat jalan baru. Cuma urang tua nang masih lewat sambil manyungging senyum, mengenang masa lalu.

Suatu hari, ada sabuah anak kecil ngarannya Rahman, bertanya ka datunya:

“Datuk, kenapa titian ini panjang benar? Padahal sudah ada jalan besar.”

Datunya tersenyum halus lalu menjawab:

“Nak, titian ini kada cuma kayu lawan papan. Ini titian hati urang kampung kita dulu panjang karena kasihnya, kuat karena doanya.”[1]

  1. Wahyu ,W, Wahyu (2020). "kearifan lokal dalam perspektif budaya banjar". Cross-Border: Journal of International Border Studies, Diplomacy and International Relations. Vol. 3 No. 2 (Juli-Desember): 226–240. Diarsipkan dari versi asli tanggal 2024-09-06. Diakses tanggal 2025-11-09 via Institut Agama Islam Sultan Muhammad Syafiuddin Sambas (Publisher).